Tuesday, October 4, 2016

ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಹೀಗಿದೆ

                                     
ಪ್ರೀತಿಸಲಾರೆ,
ಅಲಂಕಾರಿಕ ಗುಲಾಬಿಯ
ಅಥವಾ
ಬೆಚ್ಚಗೆ ಹೂದಾನಿಯಲ್ಲಿ
ಕುಳಿತ ಹೂವ

ಪ್ರೀತಿಸುವೆ,
ಕೆಲವು ಕಪ್ಪು ವಿಚಾರವ
ಗುಟ್ಟಿನ ನೆರಳು
ಮತ್ತು
ಆತ್ಮದ ಸಂಬಂಧವ

ಪ್ರೀತಿಸುವೆ
ಚಿಗುರು ಚಿಗುರದ ಮರಗಳ
ನೆಲದಿಂದ ಎದ್ದುಬಂದು
ಆವರಿಸಿಕೊಂಡ
ನಿನ್ನ ದೇಹ ಪರಿಮಳವ

ಪ್ರೀತಿಸುವೆ,
ಯಾರು? ಎಲ್ಲಿ? ಯಾವಾಗ?
ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಯೋಚಿಸದೆ
ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಯಿಲ್ಲದೆ
ಜಂಭವೂ ತೋರಿಸದೆ

ಪ್ರೀತಿಸುವುದೇ ಹೀಗೆ
ನನಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ
ನಿನಗೇ ತಿಳಿಯದೆ

ಕವಿತೆ  ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮೂಲ: ಪ್ರಬಲ್ಲೋ ನೆರೂಡ                

Thursday, August 4, 2016

ಬಟ್ಟೆ ಬದಲಾವಣೆ


ಅವಳನ್ನು ಮೊದಲ ವರ್ಷದ ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಪದವಿಲಿ ಇರಬೇಕಾದರೆ ನೋಡಿದ್ದು. ಆಗ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಕೂಸಿನ ತರ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕೆಂಪು ಚೂಡಿದಾರದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚುತ್ತಿದ್ದಳು. ಏಜ್ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ನಾವು ಮಾಡೆಲ್ ಹಾಗೆ ಕಾಣಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇವಳೊಂದು ಅಪವಾದ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ನನಗೊಬ್ಬ ಹುಡುಗನ ಪರಿಚಯವಿತ್ತು. ಅವನಿಗೆ ಕಾಲೇಜಿನ ಹೆಚ್ಚಿನ ಹುಡುಗಿಯರ ಜಾತಕವೆಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಅವನನ್ನು ಕಾಲೇಜಿನ ತುಂಬಾ  ಪುರೋಹಿತ ಎಂದೇ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವನಲ್ಲಿ "ಆ ಹುಡುಗಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಾ?" ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸಿದೆ. ಅವನು "ಅವಳು ನೋಡಲು ಭಾರತೀಯ ನಾರಿ ಹಾಗಿದ್ದಾಳೆ, ಐ ಆಮ್ ನಾಟ್ ಇಂಟರೆಸ್ಟೆಡ್” ಅಂದಿದ್ದ. "ನಿನಗೆ ಸೆನ್ನಿಲಿಯೋನೆನೇ ಬೇಕೂಂತ ಕಾಣತ್ತೆ" ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ತಮಾಷೆಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೆ.

ಒಂದು ದಿನ ಅವಳ ಜೊತೆಗೆ ಅವಳ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಕಾಲೇಜಿನ ಆಫೀಸಿನ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ಅವರ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಅವಳ ತಮ್ಮನೂ ಇದ್ದನು. ಆಕೆಯ ತಮ್ಮನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸಿಡುಬು ರೀತಿಯ ಕಲೆಗಳಿದ್ದವು. ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಅಷ್ಟೇನು ತುಂಬಾ ಪ್ರಾಯ ಆಗದಂತೆ ಕಂಡು ಬಂದರೂ ಅವರ ಬೆನ್ನು ವಯಸ್ಸಾದವರಂತೆ ಬಾಗಿತ್ತು. ಅವರ ಕಂಕುಳದಲ್ಲಿ ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ಜೋಳಿಗೆ ನೇಲುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಧೂಳು ಹಿಡಿದು ಬಣ್ಣ  ಮಾಸಿತ್ತು. ಅವಳ ಅಮ್ಮನ ಕಣ್ಣುಗಳ ಅಂಚಲ್ಲಿ ಮುದುಕಿಯರ ರೀತಿ ಗುಳಿ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಇವುಗಳೆಲ್ಲಾ ಅವಳ ಮನೆಯವರ ಆರ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ದೈಹಿಕ ಬಡತನವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದವು.ಈ ಹಿಂದೆ ನಾನು ಯೋಚಿಸಿದ್ದ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಕೂಸಿನ ಅರ್ಥ ಬೇಡಬೇಡವೆಂದರೂ ಮನಸಿಗೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು.

ಆವತ್ತೇ ಸಂಜೆ ನನ್ನ ಕಾಲೇಜು ಬಿಟ್ಟ ತಕ್ಷಣ ರೂಮಿಗೆ ಬಂದು ಮಂಕು ಹಿಡಿದವನಂತೆ ಕುಳಿತು ಬಿಟ್ಟೆ. ನನ್ನ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಕಮ್ಮಿ ಎಂಟು ತಿಂಗಳಿನಿಂದ ತೊಳೆಯದೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಪ್ಯಾಂಟುಗಳು, ಶರ್ಟುಗಳು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಂಡವು. ಅರೇ! ಈ ಹಿಂದೆ ಅವುಗಳು ಯಾಕೆ ನನಗೆ ಕಂಡಿರಲಿಲ್ಲ? ನಾನು ಯಾಕೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿರಲಿಲ್ಲ?ರೂಮಿನ ಹಾಸಿಗೆಯ ಬೆಡ್ ಶೀಟಿಂದ ಯಾಕೋ ವಾಸನೆ ಬಂದ ಹಾಗಾಯಿತು. ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಕೇಳಿದಷ್ಟು ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟರೂ ನನ್ನ ಕತೆ ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ವಾ....  ಇರುವ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಮೆಂಟೇನ್ ಮಾಡಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ ನನಗೆ. ಅವಳಾದರೂ ಪರ್ವಾಗಿಲ್ಲ. ಆ ಚೂಡಿದಾರ ಎಷ್ಟು ಚೆಂದಗೆ ಇದೆ, ನಿನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಖರೀದಿ ಮಾಡಿದ ಹಾಗೆ. ಮನಸಲ್ಲೇ  ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ ಮತ್ತು ಧರಿಸುವ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಸಮೀಕರಿಸಲು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟೆ. ಇದೇ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಆ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆದು ಹಗಲಾದರೂ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ.

ಪದವಿಯ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆಯುತ್ತಾ ಬಂದವು. ಅವಳ ನೆನಪು ಮರೆತೇ ಹೋಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಓ... ಮೊನ್ನೆ ಪೇಟೆಗಂತ ಹೋದಾಗ ಅವಳು ಕಂಡಳು. ನನಗೆ ಶೇವಿಂಗ್ ಕ್ರೀಮ್ ಬೇಕಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಶಾಪಿಂಗ್ ಮಾರ್ಕೇಟ್ ಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅವಳೂ ಕೂಡ ಏನೋ ಪರ್ಚೇಸ್ ಮಾಡಲು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಳು. ಈಗ ಭಯಂಕರ ಬದಲಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದಳು ಆಕೆ.
ತೊಡೆಯ ಕಚ್ಚಿದ ನೀಲಿ ಜೀನ್ಸು ಮತ್ತು ಹಳದಿ ಟಿ- ಶರ್‍ಟು ಧರಿಸಿದ್ದಳು. ದೇಹದ ಅಂಗಾಗಳು ಕಾಣುವಂತಹ ಅವಳ ಡ್ರೆಸ್ನ ನೋಡಿ ಕೊಬ್ಬಿದ ಕಡವೆಯನ್ನು ಕಂಡಹಾಗಾಯ್ತು. ಎತ್ತರದ ಹೀಲ್ಸ್ ಚಪ್ಪಲಿ ಮೇಲೆ ರೋಮ್ಯಾಂಟಿಕ್ ಆಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು.ಇವಳು ಮೊದಲ ವರ್‍ಶದ ಪದವಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನಾನು ನೋಡಿದ  ಹುಡುಗಿಯಾ?ಅವಳ ತುಟಿಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಕಪ್ಪು ಮಚ್ಚೆ ಇದು ಆ ಹುಡುಗಿಯೇ ಎಂದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಮಾಡಿತು. ಮೊದಲೆಲ್ಲಾ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಸುಳ್ಳು ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ನಾನು ದುಡ್ಡು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆ ದುಡ್ಡಲ್ಲಿ ತಿಂಗಳಿಗೆ ಎಟ್ಲೀಸ್ಟ್ ಎರಡು ಪ್ರತಿ ಹೊಸ ಟ್ರೆಂಡಿನ ಶರ್ಟು, ಪ್ಯಾಂಟು ಪರ್‍ಚೇಸ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ.  ಆವತ್ತು ನಾನು ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಫ್ಯಾಮಿಲಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ ನಂತರ ನನ್ನಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಬದಲಾವಣೆ ಆಗಿಹೋಯಿತು. ಆಮೇಲೆಲ್ಲಾ ಆರು ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಬಟ್ಟೆ ಖರೀದಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿದೆ. ಈಗ ಅದೇ ಚೂಡಿದಾರದ ಹುಡುಗಿ, ಅದೇ ಭಾರತೀಯ ನಾರಿ; ಫಾರೇನರ್ಸ್ ತರ ಡ್ರೆಸ್ ಮಾಡಿರುವುದು ನೋಡಿ ನಾನು ದಂಗಾದೆ.

ಶೇವಿಂಗ್ ಕ್ರೀಮ್ ತೆಗ್ದುಕೊಳ್ಳಲು ಬಂದ ನಾನು ಪರ್ಚೇಸ್ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅವಳನ್ನೇ ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತೆ. ಒಳ್ಳೇ ಗೌರಮ್ಮನ ತರ ಇದ್ದ ಅವಳು ಈಗ ಹೇಗೆ ಬದಲಾದಳು? ಇದರ ಹಿಂದಿರುವ ರಹಸ್ಯವಾದರೂ ಏನು? ಹೋಗ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಅವರ ಮನೆಯ ಬಡತನದ ನೆಂಪಾದರೂ ಉಂಟಾ? ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ನಿಂತೆ. ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವಷ್ಟು ದೂರದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಕ್ಯಾರಿ ಬ್ಯಾಗಿನಲ್ಲಿ ಲಕ್ಸು ಸೋಪು, ಹೈರ್ ಕಲರ್, ಪಿಂಕು ನೈಲ್ ಪಾಲಿಶ್ ತುಂಬಿಸಿ ಕ್ಯಾಷ್ ಕೌಂಟರಿನ ಕಡೆಗೆ ಹೋದಳು. ನಾನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಅವಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಅಚ್ಚರಿ ಕಾಣ್ತು. ಆವತ್ತು ಅವಳ ನೋಡಿ ’ಐ ಆಮ್ ನಾಟ್ ಇಂಟರೆಸ್ಟೆಡ್’ ಎಂದಿದ್ದ ಆ ಪುರೋಹಿತ ಅವಳ ಖರೀದಿಯ ದುಡ್ಡನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆಮೇಲೆ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಶಾಂಪಿಂಗ್ ಮಾರ್‍ಕೇಟ್ ನಿಂದ ಹೊರನಡೆದರು. ನಾನು ನಿಂತಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದೆ.  
     


                                               



Monday, June 8, 2015

ಬೇಟೆಗಾರಿಕೆ ಮುಂದೆ ಫ್ರೆಶ್ ಮಾಂಸ


ತಲೆಮೇಲೆ ಕೊಡೆ ಹಿಡಕೊಂಡಂತೆ ಚೆಂಬು ಗ್ರಾಮದ  ಸುತ್ತಲೂ ಗುಡ್ಡದ ದಿಬ್ಬಗಳಿವೆ. ಗುಡ್ಡವು ಕಾಡನ್ನು ಹೊದ್ದುಕೊಂಡಿದೆ. ಯುನೆಸ್ಕೊವು  ಕೊಡಗಿನ ಚೆಂಬು ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಅರಣ್ಯವನ್ನು  ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿ, ಶಾಶ್ವತ ಅಭಯಾರಣ್ಯವಾಗಿಸಬೇಕೆಂದಿದೆ. ಕೆಲವು ಅರಣ್ಯ ಪ್ರದೇಶವು ಆಗಲೇ ರಕ್ಷಿತಾರಣ್ಯವಾಗಿವೆ. ಅಂಥಾ ಘೋರ ಕಾಡು ಇಲ್ಲಿದೆ. ಮನೆಗಳು ಎಷ್ಟು ಭೂಭಾಗವನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿದೆಯೋ ಅದರ ಹತ್ತು ಪಟ್ಟು ದಟ್ಟ ಕಾಡು ಈ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಹಬ್ಬಿದೆ! ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಹುಲಿ ಹೋಯ್ತು, ಇಲ್ಲಿ  ಕಾಟಿ ಬಂತು, ಅಗೋ; ಹೆಬ್ಬಾವು, ಕರಿನಾಗರ, ಕಾಟಿಮುರ್ಕ[ ಕಾಳಿಂಗ ಹಾವು] ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಮಾತುಗಳು  ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದು ಮತ್ತು ಕೇಳಿದ್ದು ನೆನಪಿದೆ. ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೆ ದರ್ಪದಿಂದ ಸುಮಾರಾಗಿ ಐದುವರೆ ಅಡಿ ಎತ್ತರದ ಕಡವೆ ಕಂಡಿದ್ದು ನಿಜ. ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಆನೆ; ತವರಿಗೆ ಬಂದ ಗರತಿಯಂತೆ ಈ ಊರಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಒಂದ್ಸಾರಿ ನಾನೂ ಆನೆಯನ್ನು ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಕಂಡಿದ್ದು ನಿಜ.  ಹಳ್ಳಿಯ ಮಂದಿಯ ಕೈಗೆಟುಕುವ ಹಾಗೆ ಆನೆ, ಕಾಡು ಹಂದಿ,  ಕಾಡು ಪಾಪ, ಕಾಡು ಕೋಣ, ಮೊಲ, ಚಿರತೆ, ಕಡವೆ ಮತ್ತು ಕಾಡು ಕೋಳಿ ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಹಲವು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಕಂಡುಬರುತ್ತವೆ. ಪಾಪ ಅವುಗಳಿಗೆ  ಕಾಡೋ... ನಾಡೋ... ಒಂದೂ ಗೊತ್ತಾಗದು.

   
     ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಮೆಸ್ ನಲ್ಲಿ ಮಾಂಸದ ಅಡುಗೆಯೂಟದ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಏರಿಸಿದ್ದಾರೆ. 'ಯಾಕಂತ ರೇಟು ಸಡನ್ ಆಗಿ ಏರಿಸಿದ್ರಿ ಅಮ್ಮಾ...'   ಎಂದು ಅಡುಗೆಯವರಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದೆ. 'ಈಗ ಮಾಂಸಕ್ಕೆ ರೇಟು ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿದೆ ಕಣಪ್ಪಾ... ಚಿಕನ್ ಗೆ ಕೆ.ಜಿಗೆ ಇಷ್ಟು, ಮಟನ್ ಗೆ ಕೆ.ಜಿಗೆ ಅಷ್ಟು' ಎಂದು ಲೆಕ್ಕ  ಹೇಳಿದರು. ಆಗ ಯೋಚನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದು ನನ್ನ ಗ್ರಾಮ. ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಹಲವರು ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚ ಸ್ವಾವಲಂಬಿಗಳು. ನೆಂಟರು, ಗೆಳೆಯರು ಯಾರೆ ಬಂದರೂ ಅವರು ಮಾಂಸದ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮಾಂಸದ ರೇಟು ಆಕಾಶ ಮುಟ್ಟಿದರೂ ಅವರು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರ ಮಾಂಸದಡುಗೆಯು ತುಂಬಾ ಸಾವಯಾವದ್ದಾಗಿರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಫ್ರೆಶ್ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಅಡುಗೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಮಾಂಸವನ್ನು ಕಾಡೇ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತದೆ. ಕಾಡಿನ ಪ್ರಾಣಿಯ ಮಾಂಸದ ಸ್ವಾದವೇ ಬೇರೆ, ಎಂದು ಅವರು ಬೇಟೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಹಾಡಿಯ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಬಿದಿರಿನ ಬಿಲ್ಲುಗಳಿವೆ; ಇವುಗಳು ಹಕ್ಕಿಗಳನ್ನು ಹೊಡೆಯಲು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ನಾಡಕೋವಿಯಿದೆ; ಇದು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಹೊಡೆಯಲು  ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಉರುಳು ಎನ್ನುವ ಸಾಧನ ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಾರೆ.
   
   
      ನಮ್ಮ ತೋಟದ  ಒಂದು ಕಡೆ ಕಾಡು ಹಂದಿ ಬರುವ ಜಾಗವಿದೆ.  ಆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ  ಮಾತ್ರವೇ ಹಂದಿ ಬರುವುದು. ಆ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಉರುಳು ಕಟ್ಟಿಡಲು ಊರಿನ ಅನೇಕರು ಬರುತ್ತಾರೆ. ಕಾಡು ಹಂದಿ ಮಾಂಸ ಬಲು ರುಚಿಯಂತೆ. ಅಪರೂಪದ ಚಿಪ್ಪು ಹಂದಿ, ಕಾಡು ಪಾಂಜ ಮೊದಲಾದವುಗಳ ಮಾಂಸ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯದಂತೆ. ಚಿಪ್ಪು ಹಂದಿಯ ಮಾಂಸವಂತೂ ಯೋಚಿಸಿ ಬಾಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಸುರಿಸುತ್ತಾರೆ.

 
      ಬೇಟೆಯಾಟದ ನಡುವೆ ಅರಣ್ಯದ ಕುಡಿಗಳಾದ ಅಪರೂಪದ ಪ್ರಾಣಿತಳಿಗಳು ನಶಿಸುತ್ತಿರುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರೂ ಚಿಂತೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.  ಕಂಡ ಕಂಡ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕೋವಿ ಕಟ್ಟಿ ಇಡುವುದರಿಂದ ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವಕ್ಕೂ ಅಪಾಯವೆ. ಮನುಷ್ಯ; ತಾವೇ ಸಾಕಿದ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ತಿನ್ನುವುದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ತಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರದ ಮಿತಿಗೂ ಬಾರದ ಅರಣ್ಯವಾಸಿ ಜೀವಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವುದು ಎಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸರಿ?

Monday, May 4, 2015

ನನ್ನ ಹಳ್ಳಿಯ ಕಲಾವಿದರು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಕಂಡಾಗ !

ಯಶಸ್ವಿ ಯುವಕ ಮಂಡಲ -ಚೆಂಬು ಗ್ರಾಮದ ಒಂದು ಯುವಕರ ತಂಡ. ಕಲೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಪಾರ ಆಸಕ್ತಿ ಹೊಂದಿದ ಈ ಯುವಕ ತಂಡದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಹನ್ನೆರಡು ಜನ ಯುವಕರಿರುವರು. ಇದರಲ್ಲಿ ತಂಡಕ್ಕೆ ಸಕ್ರೀಯವಾಗಿ ತೊಡಗಿರುವುದು ಆರು- ಏಳು ಮಂದಿ ಮಾತ್ರ. ಮೊದಲು ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರವೇ ತಮ್ಮ ಕಲಾ ಪ್ರದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು, ಯಶಸ್ವಿ ಯುವಕರ ಗುಂಪು. ಭಜನಾ ನೃತ್ಯ, ಕೋಲಾಟ, ವೀರಗಾಸೆ, ಅರೆ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ತುಳು ನಾಟಕ, ಪ್ರಹಸನ, ಬೆಲ್ಜಪ್ಪ, ಕೊರಗ, ಕಂಗೀಲು, ಆಟಿ ಕಳಂಜ ನೃತ್ಯ ಮತ್ತು ಭೂತ ಕೋಲ ಮೊದಲಾದ ಕಲಾ ಪ್ರಕಾರಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪಕ್ಕದ ಊರುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತ ಪಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಈ  ಗ್ರಾಮೀಣ ಕಲಾತಂಡ. ಹಾಗೆಯೇ ಊರಿನ ಜನಮೆಚ್ಚುಗೆಯನ್ನು ಕೂಡ ಗಳಿಸಿತ್ತು. ಇವರಲ್ಲಿ ಭೂತ ಕೋಲದ ನೃತ್ಯವು ತುಂಬಾ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ ಜೊತೆಗೆ ಮೈನವಿರೆಬ್ಬಿಸುತ್ತದೆ.

        ಊರಿನ ಜನರು ತುಂಬಾ ಸಂಕೋಚದ ಗುಣ ಹೊಂದಿರುವರು. ಶೈಕ್ಷಣಿಕವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಏನೂ ಮುಂದುವರಿದಿಲ್ಲದ ನನ್ನ ಗ್ರಾಮಸ್ತರು ಶ್ರಮವಂತ ಕೃಷಿ ಕೆಲಸಗಾರರು. ಇವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಊರೇ ಸ್ವರ್ಗ.  ತಮ್ಮ ಊರುಬಿಟ್ಟು  ಪಕ್ಕದ ಪೇಟೆಯಾದ ಮಡಿಕೇರಿ, ಸುಳ್ಯಕ್ಕೂ ಕಾಲಿಡದವರೂ ಇದ್ದಾರೆ! ಯಶಸ್ವಿ ಕಲಾತಂಡದ ಯುವಕರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಊರಲ್ಲಿ ಕಲಾಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡಿ ನೀಡಿ ಬೇಜಾರಾಗಿತ್ತು.  ದೂರದ ಊರುಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಕಲೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಬೇಕೆಂದು ಅಪಾರ ಆಸೆಯಿದ್ದರೂ ಊರಿನ ಹಿರಿಯರ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಹಾಗೂ ಧನ ಸಹಾಯ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಸ್ಥಳ ಸಂಘ, ಸ್ತ್ರಿ ಶಕ್ತಿ ಗುಂಪು ಮೊದಲಾದ ಸಂಘಗಳಿಗೆ ಆರ್ಥಿಕ ಸಹಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಮೊರೆಹೋದರು, ಕಲಾಯುವಕರು. ಯುವಕ ತಂಡದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಂದಿಯ ಹೊರತಾಗಿ ಮಿಕ್ಕವರು;  ಅತ್ಯಂತ ಬಡವರೂ,  ರೋಗ ಹಿಡಿದ ಮನೆಮಂದಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದವರು, ಪೋಲಿಗಳು, ಕುಡುಕರು, ಸಿಡುಕರು ಇನ್ನೂ ಹಲವು ಚಟವಂತರೂ ಇದ್ದರು. ಇವರ ಎಲ್ಲಾ ಗುಣಗಳ ಮೇರೆಗೆ ಊರಿನವರು ಇವರನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ತಾರತಮ್ಯವನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು ಅನ್ನಿ. ಆದರೆ ಅದ್ಭುತ ಗ್ರಾಮೀಣ ಕಲಾವಿದರಿವರು ಎಂಬುವುದರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ.  ಇಂಥ ಯುವಕರನ್ನು ಹೆಚ್ಚುಕಮ್ಮಿ ಸದ್ಗುಣಸಂಪನ್ನರಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದು, ದರ್ಮಸ್ಥಳ ಸಂಘದವರು ನಡೆಸಿದ್ದ -ಮದ್ಯ ವರ್ಜ್ಯನ ಶಿಬಿರ ಮತ್ತು ಭಜನೆಯ ತರಬೇತಿ.

        ನಾವು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲೇ ಕಲಾಪ್ರದರ್ಶನ ಕೊಟ್ಟರೆ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಾವಿಯೊಳಗಿನ ಕಪ್ಪೆಯ ಕುಣಿತದಂತೆ, ಎಂದು ಮನಗಂಡರು ಯಶಸ್ವಿ ಯುವಕರು.  ಅದೆಷ್ಟೇ ಖರ್ಚು ಬೀಳಲಿ ಸಾಲ- ಸೂಲ ಮಾಡಿದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ದೂರದೂರಿಗೆ, ಬೇರೆ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕಲೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಎಲ್ಲರಿಂದ ಭೇಷ್ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳೆಲೇಬೇಕು, ನಮ್ಮೂರಿನ  ತಂಡವು ದೊಡ್ಡ ಹೆಸರು ಮಾಡಬೇಕು, ನಮ್ಮ ಯುವಕತನದ ಹಸಿಬಿಸಿ ಕೆಚ್ಚನ್ನು ಕಲೆಯ ಮೂಲಕ  ತೋರಿಸಬೇಕೆಂಬ ಭಯಂಕರ ಛಲ ಮೂಡಿಯೇ ಬಿಟ್ಟಿತು, ಕಲಾ ಯುವಕರಿಗೆ. ಒಂದು ದಿನ ಈ ಯಶಸ್ವಿ ಯುವಕಮಂಡಲ 'ಯುವಜನೋತ್ಸವ' ದಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶ ಪಡೆದೇಬಿಟ್ಟಿತು. ಅದು ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಸುಳ್ಯದಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದ್ದ ಯುವಜನೋತ್ಸವ. ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನೂರಿನ ಯುವಕರು ಛಲವನ್ನು ಪಣವಾಗಿಟ್ಟು ತಮ್ಮ ಕಲೆಯನ್ನು ಸೇರಿದ್ದ ಕಲಾರಸಿಕರ ಮುಂದೆ ಸಾದರಪಡಿಸಿದರು. ತಮ್ಮ ಭೂತ ಕೋಲದ ನೃತ್ಯವು ಅಪಾರ ಜನಮೆಚ್ಚುಗೆ ಗಳಿಸಿತು. ಅಮೇಲೆ ಈ ತಂಡವು ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಪುತ್ತೂರಿನಲ್ಲಿ, ಮಂಗಳೂರಿನ ಕೆಲವೆಡೆ ಪ್ರದರ್ಶನ ಕೊಟ್ಟ ಕಲಾತಂಡದ ಹಳ್ಳಿಯ ಯುವಕರಿಗೆ ಜಿಲ್ಲೆಯ ತುಂಬಾ ಅಭಿಮಾನಿಗಳೂ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡರು...... (ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತೇನೆ)

Wednesday, November 26, 2014

ಪ್ರೀತಿಸಿ ಬಿದ್ದ ಯುವಜನರೇ ಭೇಷ್!: ಅಕ್ಷಯ ಕಾಂತಬೈಲು

                
ಪ್ರೀತ್ಸೇ… ಪ್ರೀತ್ಸೇ… ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿ ನನ್ನೆ ಪ್ರೀತ್ಸೆ ಎಂಬ ಹಾಡಿನಂದದಿ ಪ್ರೀತಿಸಿ ಬಿದ್ದ ಯುವಜನರೇ ನಿಜಕ್ಕೂ ನೀವೇ ಭೇಷ್! ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತುಂಟಾ; ಕೆಲವರಿಗೆ ಆ ಸುಖ ಮತ್ತು ಯಾತನೆ ಲಭಿಸಿಲ್ಲ. ಪ್ರೇಮ ಜೀವನವ ಸಾಂಗವಾಗಿ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಹಠಾತ್ತನೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನೀವು -ಜೀವಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಹುಡುಗ ಅಥವಾ ಹುಡುಗಿ ಕೈಕೊಟ್ಟರೆಂದು ದೇವದಾಸನ ಥರ ಆಗಿ, ಆಕಾಶವೇ ಹರಿದುಬಿತ್ತು ಅಂದುಕೊಂಡು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ವಿದ್ಯಾರ್ಜನೆಯನ್ನು ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಿಸುವುದು, ಬೇರೆಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟೆವು ಎಂದು ಜೀವನದಲ್ಲಿಯೇ ಜಿಗುಪ್ಸೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಶರಣಾಗುವುದು, ಕೊನೆಗೊಂಡ ಪ್ರೇಮವ ಮರೆಯಲು ಹೆಂಡದ ಸಹವಾಸ ಮತ್ತು ಧೂಮಪಾನ ಮಾಡುವುದು, ಮಾರಕ ಡ್ರಗ್ಸ್ ಚಟ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಇಂಥ ಸಮಾಜಬಾಹಿರ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ನಿಮ್ಮ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಜೀವನಕ್ಕೆ ನೀವೇ ಬೆಂಕಿ ಹಾಕದಿರಿ. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ನಿಮ್ಮ ಭಗ್ನಗೊಂಡ ಪ್ರೇಮ ಕೂಡ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ.
                           
 

 

 

 

      ಈಗಿನ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಯುಗದ ಒಂದು ದುರಂತವೆಂದರೆ ಸಿನಿಮಾ ಶೈಲಿಯ ಪ್ರೀತಿಸುವಿಕೆ; ಹಿನ್ನಲೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಪ್ರೀತಿಯ ಭಾವ ಮೂಡುವುದು, ಮುಖ ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲದೆಯೇ ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಧ್ವನಿಸುವುದು, ಇಂಟರ್ನೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಫೋಟೋ ನೋಡಿ ಪ್ರೀತಿಸುವಿಕೆ ಇವುಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೂಡ ಪ್ರೀತಿ ಅಂದುಕೊಂಡಿದೆ ಯುವಜನತೆ. ಅವು ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲ ದೈಹಿಕವಾದ ಆಕರ್ಷಣೆಯಷ್ಟೆ. ಇಂಥ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳಿಗೆ ದೀರ್ಘ ಬಾಳಿಕೆಯಿಲ್ಲ ಎಂಬುವುದರನ್ನು ಅರಿತು ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿ ಯಾವ ರೀತಿಯದ್ದು ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವ ಮೊದಲೇ ಯೋಚಿಸುವುದು ಉತ್ತಮ. 





        ವೇದಾಂತದ ಪ್ರಕಾರವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಏಳು ಜನುಮಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೀ ಮಾನವ ಜನ್ಮ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದುದು. ಮತ್ತ್ಯಾಕೆ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಿಂದೆದ್ದ ನಿಮ್ಮ ಶರೀರಕ್ಕೆ ಪ್ರೀತಿ ಕೈಕೊಟ್ಟಿತೆಂಬ ಒಂದೇ ಒಂದು ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಶಿಕ್ಷಿಸುವಿರಾ? ನೀವಿಬ್ಬರೂ ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಆರಾಮವಾಗಿ ಕೂತು ಮೆಲುಕುಹಾಕಿ. ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮಿಗಳಾಗಿದ್ದ ನೀವಿಬ್ಬರು -ಕಡಲತಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೈ ಕೈ ಬೆಸೆದು ನಲಿದಿದ್ದು, ಜೊತೆಯಾಗಿ ಶಾಪಿಂಗ್ ಮಾಡಿದ್ದು, ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿದ್ದು, ಪಾರ್ಕಿನ ಕಲ್ಲುಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ತಾಸುಗಟ್ಟಲೆ ಹರಟಿದ್ದು, ಪರಸ್ಪರ ಜೊಕ್ ಹೊಡೆದು ನಕ್ಕಿದ್ದ ಕ್ಷಣಗಳೂ ಸೇರಿರಬಹುದು. ಹಸಿರಾಗಿಯೇ ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಮ್ಮೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ. ಪ್ರೀತಿಸುವಿಕೆ ಗುರುಕಲಿಸದ ವಿದ್ಯೆ ಎಂಬ ಮಾತಿದೆ. ಅದರಂತೆ ನೀವು ಪ್ರೀತಿಸಿದಿರಿ ಅದು ನಿಮ್ಮ ತಪ್ಪಲ್ಲ ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಚಿಂತಿಸದೆ ಸದಾ ಪ್ರೀತಿಯ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವುದು ತಪ್ಪು. ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪವಾಡಗಳು ನಡೆಯಲ್ಪಡುತ್ತವೆಂದು ಯಾರೂ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ನೀವು ನಿಂತಮೇಲೆ ಹಿಂದೆ ನೀವು ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದ ಅದೇ ಹುಡುಗ ಅಥವಾ ಹುಡುಗಿ ಸಿಕ್ಕಿ ನೀವಿಬ್ಬರೂ ಜೀವನ ಸಂಗಾತಿಗಳಾಗಲೂಬಹುದು ಯಾರು ಬಲ್ಲ…? ನಿಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದ ಅನುಭವಗಳು ಮುಂದೆ ನಿಮಗೆ ಸಿಗುವ ಬಾಳ ಸಂಗಾತಿಯ ಜೊತೆ ಅನ್ಯೋನ್ಯವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಹಕಾರಿಯಾಗಬಹುದಲ್ಲವೇ.




     ನಾವು ದೈಹಿಕ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿದ್ದು, ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಸಬಲರಾಗಿದ್ದೇವೆಂದಾದರೆ ನಮಗೆ ಸರಿಹೊಂದುವವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿ ಜೀವನ ಸಂಗಾತಿಯನ್ನಾಗಿಸಲು ಕಷ್ಟಪಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಮಿತ್ರರೇ ನಿಮ್ಮ ಸುಟ್ಟುಹೋದ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಯೋಚಿಸಿ ಕಣ್ಣೀರಿಡಬೇಡಿ. ಅದಾಗ್ಯೂ ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಪ್ರೀತಿ -ಬಾಂಧವ್ಯದ ಕೊರತೆಯಿಂದ, ಆರ್ಥಿಕ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ವಿದ್ಯಾರ್ಜನೆ ನೆಲೆಯಿಂದ, ಕೌಟುಂಬಿಕ ಕಾರಣಗಳಿಂದ, ವಯಸ್ಸಿನ ಅಂತರದಿಂದ ಹೀಗೆ ನಾನಾ ವಿಧದಿಂದಲಾಗಿ ಕೊನೆಗೊಂಡಿರಬಹುದು. ಆ ಕೊರತೆಯನ್ನು ನೀಗಿಸಲು ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ಹೇಗೆ ಮೇಲೆ ಬರಬಹುದೆಂದು ಸಮಯ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಯೋಚನೆಮಾಡಿ. ನಿಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿರುವ ಹಿರಿಯರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿಯೂ ಜವ್ವನದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ದ ರಸವತ್ತಾದ ಪ್ರೇಮ ಕಥೆಗಳಿರುತ್ತವೆ, ಒಮ್ಮೆ ಕೇಳಿ ನೋಡಿ. ಅವರೂ ಕೂಡ ಹರೆಯದಲ್ಲಿ ಇಂಥವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟು ಎದ್ದು ಬಂದವರೇ ಗಟ್ಟಿಗೆ ಸಂಸಾರ ಕಟ್ಟಿದವರೇ ತಾನೆ. ಇನ್ನೇಕೆ ಕಿರಿಯವರಾದ ನಮಗೆ ಮುರಿದುಬಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚನೆ.
                                                   
-ಅಕ್ಷಯ ಕಾಂತಬೈಲು

ಆಸೆಗೆ ಎನಿತು ಕೊನೆ?


- ಅಕ್ಷಯ ಕಾಂತಬೈಲು
ಒಮ್ಮೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಡುತ್ತಾ ಅಪ್ಪನ ಕೈಬೆರಳೊತ್ತುತ್ತಾ, ಅಮ್ಮನ ಸೆರಗ ಜಗ್ಗುತ್ತಾ ‘ನಂಗೆ ಅದು ತೆಗೆದುಕೊಡು… ಇದು ತೆಗೆದುಕೊಡು…’ ಎಂದು ಮಿಠಾಯಿ, ಆಟಿಕೆ ಅಥವಾ ಇನ್ನಾವುದೋ ಆಸೆಯಲ್ಲಿ ರಂಪ ಮಾಡಿ ಕೇಳಿರುತ್ತೇವೆ. ಆಸೆ ಬೇಡ ಎಂದವರಾರು? ಬೇಕು ಎಂದವರಾರು? ಅದು ರಕ್ತಗತವಾಗಿ ಬಂದಿರುವಂಥದ್ದು ಅಲ್ಲವೇ. ಹುಟ್ಟಿದ ಹಿಳ್ಳೆ ಕೂಡ ಬದುಕಿಗಾಗಿ ಆಸೆಯಿಂದ- ಅಮ್ಮನ ಮೊಲೆ ಚೀಪಿ, ಹಾಲು ಹೀರಿ ಹಸಿವು ನೀಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ. ಹೀಗೆ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲೇ ಬೇರುಬಿಡುವ ಆಸೆಯ ಆಯಸ್ಸು ತುಂಬಾ ದೀರ್ಘ. ನಾವು ಬೆಳೆದಂತೆಲ್ಲಾ ನಮಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆ ಆಸೆಯೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.




     ಹರೆಯದ ಕಲರ್ ಕಲರ್ ಆಸೆಗಳು ಯಾರಿಗೆ ಬಂದಿಲ್ಲ ಹೇಳಿ; ಶಾಂಪಿಂಗ್ ಹೋಗಿ ಚೆಂದದೊಂದು ಬಟ್ಟೆ ಕೊಳ್ಳುವುದು, ಹುಡುಗನಾದರೆ ಹುಡುಗಿಗೆ ಹಾಗೆಯೇ ಹುಡುಗಿಯಾದರೆ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಲೈನು ಹೊಡೆಯುವುದು, ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುವುದು, ವಾಹನದ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಹೋಗುವುದು ಆಹಾ! ಎಂತೆಂಥಾ ಭಯಂಕರ ಆಸೆಗಳು ಆವಾಗ. ಕೆಲವು ಬಾರಿ ಆಸೆಗಳೇ ಆಸಕ್ತಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುವುದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕಾದ ವಿಚಾರ. ನಮ್ಮ ಓದು ಒಂದು ಹಂತ ತಲುಪಿದಾಗ ಜಾಬಿನ ಆಸೆಗಾಗಿ ನಾವೆಷ್ಟು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವೆಂದು ಆ ದೇವನೇ ಬಲ್ಲ. ಇದು ಆಸೆಯ ತುತ್ತತುದಿಯೋ ಏನೋ… ಇಂಟರೆಸ್ಟಿಂಗ್ ವಿಷಯವೆಂದರೆ ಆಗಷ್ಟೇ ಅರೇಂಜ್ ಮದುವೆಯಾದ ನವದಂಪತಿಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮೊದಲು ಮಾತನಾಡುವುದು; ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಆಸೆ ಆಸಕ್ತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೇ.

‘ಆಸೆಯೇ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಮೂಲ’ ಎಂದು ಬುದ್ಧ ಮಹಾತ್ಮ ಅಂದರೂ ಆಸೆಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದೂ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಮೂಲವಾದೀತು. ಜೀವನದ ಮೇಲಿನ ಆಸೆ ಕಳೆದು ಜಿಗುಪ್ಸೆಗೊಂಡು ಜೀವವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವವರನ್ನು, ಓಡಿ ಹೋಗುವವರನ್ನು ಯೋಚಿಸಿದರೆ ಸಂಕಟವಾಗುತ್ತೆ. ಆಯಸ್ಸು ಹಿರಿದಾದಂತೆಲ್ಲಾ ಆಸೆಯೆಂಬ ಬೆಟ್ಟಗಳು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಕರಗುತ್ತಾ ಬಂದು ಬಂದೂ ನೆಲಮಟ್ಟ ತಲುಪುವುದು ಪ್ರಕೃತಿ ನಿಯಮ ಬಿಡಿ.





          ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳುವ ಮಾತು -ಆಸೆ ಮಾಡಿ ಕೆಟ್ಟ. ಈ ಮಾತು ಸತ್ಯ ಎನ್ನುವಂತೆ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು/ ಉನ್ನತ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿರುವ ಸಮಾಜದ ‘ದೊಡ’್ಡ ಮನುಷ್ಯರು ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ, ಅಕ್ರಮ ಆಸ್ಥಿ ಗಳಿಕೆ ಮಾಡಿ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟಿದೆ. ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಆಸೆಗಳೇ ಬದುಕಾಗಬಾರದು. ಬದುಕಲು ಆಸೆಗಳು ಬೇಕು ಅಷ್ಟೆ, ಬದುಕಲು ಬೇಕಾಗಿರುವ ಆಸೆಗಳು ಯಾವ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿದೆ -ಧನಾತ್ಮಕವೋ… ಋಣಾತ್ಮಕವೋ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಒಂದಂತೂ ನಿಜ ನಮ್ಮ ಆಸೆಗಳಿಗೆ ಲಗಾಮು ಹಾಕದಿದ್ದರೆ; ಇಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಿಸೆ ಖಾಲಿಯಾದೀತು, ಸಂಸಾರ ಬಿರುಕುಬಿಟ್ಟೀತು, ಬೀದಿಗೆ ಬೀಳಬೇಕಾಗಬಹುದು ಜೋಕೆ! ಅದಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡೋರು ಹೇಳಿದ್ದು ‘ಹಾಸಿಗೆ ಇದ್ದಷ್ಟು ಮಾತ್ರವೇ ಕಾಲುಚಾಚು’, ‘ಅತಿ ಆಸೆ ಗತಿಗೇಡು’ ಎಂಬುವುದಾಗಿ.

Sunday, September 28, 2014

ಮನೆಯ ಮುದ್ದೆಗೆ ಬಿದ್ದ ಒಂದು ತೂತ




ಈಗತಾನೆ ಮುಗಿಯಿತು ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರ. ಮನಸ್ಸುಬಿಚ್ಚಿ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಹೇಳುವೆ; ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಏರುಹತ್ತಿದ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮನೆಗೆ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳು ಅಂದ ಹಾಗೆ ಒಂದು ಮನೆಗೆ ಒಬ್ಬ ಸಾಹಿತಿ ಸಾಕಪ್ಪ. ಉಳಿದವರು ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಉದ್ಯೋಗದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದರೆ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಅವರನ್ನು ಡೈವರ್ಟ್ ಮಾಡದಿರಿ ದಯಮಾಡಿ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ದೇವರೇ.... ಅಮ್ಮ ನಾನು ಇಬ್ಬರೂ ಸಾಹಿತ್ಯ ಆರಾಧಕರು. ಸಿಕ್ಕಾಸಿಕ್ಕ ಸಮಯವೆಲ್ಲಾ ದನಿಗೂಡಿಗೆ ಆರಾಮಿಸಲೂ ಬಿಡದೆ ಕಾದಾಡುತ್ತೇವೆ. ಕಾದಾಟದಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಜನರಲ್ ನಾಲೆಡ್ಜು ಹಾಳು- ಮೂಳು ಎಲ್ಲಾ ಸಾದಾ ಗರಿಗರಿಯಾಗಿ ಮೇಲೇಳುತ್ತಿರುತ್ತವೆ, ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ಸಾವೆಂಬುವುದೇ ಇಲ್ಲ ಆ ವಿಚಾರ ಮುತ್ತಜ್ಜನ ಓಬಿರಾಯನ ಕಾಲದ್ದೇ ಇರಲಿ.  ಬಾಯಿ ಜಗಳದಲ್ಲಿ ಯಾರಿದ್ದು ಮೇಲುಗೈ ಎಂದರೆ ನನ್ನದೇ ಎಂದು ನಾನು, ನನ್ನದೇ ಎಂದು ಅವಳು ಒಟ್ಟಾರೆ  ಇಬ್ಬರೂ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲು ತಯಾರಿಲ್ಲ, ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟರೂ 'ನಿನ್ನ ನೋಡಿ ಪಾಪ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಿತು ಹೋಗು ಕನ್ನಡಿಲಿ ಮುಖ ನೋಡಿ ಬಾ...' ಎಂದು ಉರಿಸುವುದು. ಮಾತಿನ  ಮಾರಾಮರಿಯ ನಡುವೆ ಯಾರಾದರು ತೀರ್ಪುಗಾರರು  ಇದ್ದರೆ ಚೆಂದ. ನಂಗೊಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅನಿಸುವುದುಂಟು ಬಾಯಿ ಬಡಿಯಲೆಂದೇ ಧರೆಗುರುಳಿ ಬಂದೆನೇನೋ... ಆಕೆಯದ್ದು ಬೇರೆ ಹಳೆಯ ತಲೆ ಒಮ್ಮೆ ಬಾಯಿ ಬಡಿಯುವಿಕೆ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಆಯಿತು ಅಂತಾದರೆ ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಯಿಮುಚ್ಚಿ, ತುಟಿಯೊತ್ತಿ ಇದ್ದ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡೋದ್ರಲ್ಲಿ ಏನು ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೋ ಈ ತಾಯಿ.... ನಾನು ಮೊಬೈಲು ತೆಗೆಯಲಾರೆ ಎನ್ನುತ್ತಲೇ ಸುಮಾರು ೫ ವರ್ಷಗಳ ಕೆಳಗೆ ಮೊಬೈಲು ಖರೀದಿಸಿದಳು. ಲ್ಯಾಪುಟಾಪು ತೆಗೆದರೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಳು ಎಂದಾಕೆ ಅದನ್ನೂ ಖರೀದಿಸಿ ತದ ವರುಷಗಳ ನಂತರ ಕನ್ನಡಕ ಧಾರಿಣಿಯೂ ಆದಳು!.


'ನಂಗೆ ಅದು ಬೇಡ ಇದು ಬೇಡ ಎಂದು  ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತೀಯ  ಅಮ್ಮ.... ಹಾಗಾದರೆ ನಂಗೆ ಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ಮಾಡಲು ಬಿಡು'  ಈ ರೀತಿ ನನ್ನ ಮಾತು ಸ್ಟ್ರಾಂಗು ಕೀ ಪಾಂಯಿಟ್ ಹಿಡಿದು ಶುರುವಿಟ್ಟರೆ

'ನಿಂಗೆ ಏನು ಬೇಕಾದರು ಮಾಡಲು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗಿದ್ದು' ಆಕೆ.
'ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಅಂದ್ರೆ.... ನಾನು ಬೇಡವಾಗಿದ್ದು ಏನು ಮಾಡಿರುವೆ?'
'ಮಾಡಿರುವೆಯಲ್ಲಾ ಅಮ್ಮನಿಗೇ ಎದುರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವುದು ನೋಡು ಈಗ '

'ನಂಗೆ 'ಅಮ್ಮ' ಅನ್ನುವುದು ಪದವಷ್ಟೇ... ನೀನು ಹೆತ್ತಿದ  ಪ್ರೀತಿಯ ಕುಡಿಯಷ್ಟೆ!  ಮುಂದೆ ನೀನು ಹೇಳುವ  ಹಿಸ್ಟರಿ, ಪುರಾಣ, ಪುರಾವೆ ನಂಗೆ ಬೇಡ ಆಮೇಲೆ 'ಅಮ್ಮ' ಅನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಭಾವಿಸುದೂ ಬೇಡ' ಹೌದು ನೀವು ಯೋಚಿಸಿದಂತೆ ನನ್ನದು ಮಾತಿನ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ ತಪ್ಪಿತ್ತು....

ಕೇವಲ ಅಮ್ಮನ  ಜೊತೆಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ...  ಎಷ್ಟೇ ನಾಜೂಕಾಗಿ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಸಿದರೂ ಕೊನೆಗೆ ನನ್ನ ಮಾತು ಸರಿಕಂಡಿಲ್ಲವೆಂದಾದರೆ ತುಂಬಾ ಪಶ್ಚಾತಾಪ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವೆ. ಈ ಲೇಖನ ಬರೆದಾಗಲು ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ ಮಾತಿನ ಮಾರಾಮರಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಹಾಗೆ ಮಾತನಾಡಬಾರದಾಗಿತ್ತು ಛೆ...! ಇದು  ಮನೆಯ ಮುದ್ದೆಗೆ ಬಿದ್ದ ಒಂದು ತೂತಷ್ಟೆ... ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.